Babe Ruth: de eerste sportcelebrity

Met de World Series die gaan beginnen staat honkbal in de Verenigde Staten de komende weken in de schijnwerper. America’s Pastime kent een rijke geschiedenis die teruggaat naar de negentiende eeuw. Maar met de komst van George Herman ‘Babe’ Ruth op het strijdtoneel in 1914 veranderde niet alleen de honkbolsport voorgoed, maar ook de manier waarop de wereld naar topsporters keek. De iets te zware Amerikaan groeide uit tot een absolute volksheld en symbool, maar hoe wist The Bambino de harten van mensen over de hele wereld te veroveren? 

The American Dream 

Net als veel andere volkshelden kende George Herman Ruth een moeizame jeugd. Hij werd op 6 februari 1895 geboren in een arm milieu in Baltimore. Volgens een hardnekkige legende was hij een weeskind, maar dat klopt niet. Zijn vader werkte lange dagen in een bar en zijn moeder was ernstig ziek, waardoor de jonge George grotendeels aan zijn lot werd overgelaten op straat. 

Daar dronk hij alcohol, kauwde op tabak, pleegde diefstal en spijbelde van school. Op zevenjarige leeftijd stuurden zijn ouders het 'onhandelbare' jongetje naar een katholiek opvoedingsgesticht en internaat. Voor veel kinderen met dezelfde moeilijke jeugd wachtte een lastig leven, alleen Ruth was anders. Hij stond bekend als een goede honkballer, hij bleek alleen niet goed te zijn, maar uitzonderlijk. 

Zijn talent werd een ontsnapping van armoede en misdaad. Door zijn lokale bekendheid durfden de Baltimore Orioles in 1914 een gok te wagen op de negentienjarige Ruth. Voor een contract van 250 dollar per maand werd George Ruth een van Jack Dunn’s Babes, een bijnaam voor de spelers van teameigenaar Jack Dunn die erg gesteld was op zijn selectie. Die bijnaam bleef hangen, waardoor niemand Ruth meer zou aanspreken als George.  

Ruth speelde de sterren van de hemel en maakte al binnen een jaar de overstap naar de vooraanstaande Boston Red Sox. De jongen, opgegroeid in armoede, zou 30.000 dollar gaan verdienen. The American Dream was compleet. 

The Curse of the Bambino

Normaal kan een honkballer zich enkel specialiseren als pitcher (werper) óf slagman, Babe Ruth werd de beste in beide. Aan het begin van zijn carrière in Boston was hij voornamelijk goed als pitcher, hij wist veel wedstrijden te winnen en maakte het de slagmannen erg moeilijk. Hij begon ook steeds beter te slaan met als absolute doorbraak het seizoen van 1919. Home Runs waren destijds zeer zeldzaam, maar Babe wist een record van 29 in een seizoen te slaan. Zijn talent om home runs te slaan leverde een aantal legendarische verhalen op, zo sloeg hij tijdens de World Series in 1915 de ruiten van een Chevrolet-dealer aan gort en wist hij toeschouwers van hun stoelen te krijgen met ballen ver het stadion uit.  

Ruth was inmiddels een bekende naam geworden onder honkbalfans. Zijn unieke speelstijl en recordbrekend seizoen maakten hem een gewild talent. Ook won hij in Boston drie keer de World Series, het beroemde kampioenschap van de Verenigde Staten.  

Toch nam zijn carrière begin 1920 een bizarre wending. De eigenaar van de Red Sox, Broadway-producent Harry Frazee, zat dringend in geldnood en besloot zijn sterspeler te verkopen aan de aartsrivaal: de New York Yankees. Voor het toenmalige gigantische bedrag van 125.000 dollar verhuisde Ruth naar New York. De beste honkballer ter wereld zou nu uitkomen in de bekende strepen van de Yankees. 

De verkoop zou de geschiedenis van het Amerikaanse honkbal voorgoed veranderen. De succesvolle Red Sox wonnen na de verkoop 86 jaar lang geen enkele titel meer, een sporttrauma dat in Boston bekend kwam te staan als 'The Curse of the Bambino'. De New York Yankees groeiden met Ruth juist uit tot de meest succesvolle en iconische honkbalclub ter wereld. 

Celebritystatus 

In de jaren twintig transformeerde Ruth in New York tot een absoluut fenomeen, waar hij zijn spel naar een nog hoger niveau zou brengen. In zijn eerste seizoen bij de Yankees scherpte hij zijn eigen home run-record direct aan naar 54, om er het jaar daarop 59 van te maken. Er ontstond een algehele gekte rond The Sultan of Swat. 

Zijn salaris schoot omhoog, er waren files buiten de Polo Grounds en miljoenen Amerikanen sloegen dagelijks de krant open met de vraag: ‘’heeft Ruth weer een homerun geslagen?’’ Toen de Yankees in 1923 verhuisden naar een gloednieuw stadion met 60.000 zitplaatsen, gaven sportjournalisten het complex al snel de bijnaam 'The House That Ruth Built'. 

Toch zag Ruth er in de verste verte niet uit als een afgetrainde topsportatleet. Hij woog ruim 120 kilo en leefde als een rockster: hij hield van gokken, roken, gigantische hoeveelheden eten en alcohol. Zijn extravagante levensstijl en talloze affaires leidden geregeld tot ziekenhuisopnames en schandalen in de tabloids. In 1925 kende Ruth zijn slechtste jaar tot dan toe en de Yankees verloren heel veel wedstrijden. Maar knop ging om. 

In 1927 sloeg hij een recordaantal van 60 home runs (een record dat pas in 1961 verbroken zou worden.) Het All-Star team van de Yankees uit die periode kreeg de bijnaam Murderers' Row en wordt door sporthistorici nog altijd beschouwd als een van de beste teams aller tijden. 

Het meest iconische moment uit de carrière van Ruth gebeurde tijdens de World Series van 1932 tegen de Chicago Cubs. In Chicago kreeg hij veel gescheld vanuit het publiek te verduren. De veteraan keek naar het publiek, wees naar de muur van het middenveld en sloeg de bal er met een verwoestende homerun overheen. De called shot wordt zelfs een kleine honderd jaar daarna nog regelmatig herhaald. 

Gedurende deze periode wonnen de New York Yankees drie keer de World Series en werd The Bambino nu echt gezien als de beste honkballer die de sport ooit gekend heeft. 

Het beste van IsGeschiedenis in je inbox? Schrijf je in voor onze nieuwsbrief! Helemaal niks missen? Volg ons op Facebook!

Na de successen 

Midden jaren 30 eiste de roofbouw op zijn lichaam haar tol. Ruth wilde in 1934 stoppen en het liefst de overstap maken naar de functie van teammanager bij de Yankees. De teameigenaar weigerde echter en stelde droogjes dat Ruth "niet eens controle had over zichzelf, laat staan over een heel team." 

Om toch manager te kunnen worden vertrok hij terug naar Boston, maar dit keer bij de Braves. Daar speelde hij een jaartje en was assistent-manager, maar Ruth zou nooit het aanbod krijgen waar hij naar op zoek was, dus ging hij met pensioen. The Sultan of Swat eindigde uiteindelijk zijn carrière met een verbluffende 714 homeruns, zeven World Series- titels en tal van records.  

Na zijn carrière ging het minder goed met Babe Ruth. Volgens zijn kinderen belandde de superster in een depressie na alle afwijzingen om manager te worden. In 1936 kreeg hij wel de eer om als een van de eerste spelers plaats te nemen in de Baseball Hall of Fame.  

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd zijn status als volksheld weer waargemaakt. In benefietwedstrijden toonde hij een aantal keer zijn klasse door het publiek te trakteren op homeruns. Ook de Japanners wisten wie de Bambino was, tijdens gevechten riepen ze geregeld: ‘’Naar de hel met Babe Ruth!”  

Het einde van de eerste sport celebrity 

Na de oorlog werd Babe Ruth ernstig ziek. Jaren van tabaksgebruik eisten een zware tol; hij werd gediagnosticeerd met keelkanker. Zijn status zorgde voor de best mogelijke behandeling, zo is hij een van de eerste kankerpatiënten die zowel medicijnen als bestraling kreeg. 

Ruth wist overigens zelf niet dat hij kanker had, er was angst in zijn omgeving dat hij zichzelf dan wat aan kon doen. Het ging fysiek bergafwaarts met Ruth. Op 13 juni 1948 kwam de ster nog één laatste keer in het huis dat hij zou hebben gebouwd. De foto dat hij afscheid nam van het publiek werd, hoe kan het ook anders, bekroond met een Pulitzerprijs. 

Twee maanden later, op 16 augustus 1948, overleed George Herman ‘Babe’ Ruth op 53-jarige leeftijd. Zijn uitvaart duurde drie dagen en trok ruim honderdduizend mensen. Het was het einde van een icoon dat een nieuw tijdperk in de Amerikaanse geschiedenis inluidde: het tijdperk waarin Amerikanen konden genieten van de welvaart en eindeloos konden kijken naar nieuwe helden op de televisie.  

Bronnen:

• Brittanica: Babe Ruth
• baberuth.com

Afbeeldingen:

• Tom Sande, Public domain, via Wikimedia Commons
• National Portrait Gallery, Public domain, via Wikimedia Commons
• Science Film Company /  / Educational Film Exchanges, Public domain, via Wikimedia Commons
• Boston Public Library, Public domain, via Wikimedia Commons
• Nathaniel Fein, Public domain, via Wikimedia Commons