Slag bij Waterloo

Napoleon verslagen bij Waterloo

Waterloo 18 juni 1815 - "Mijn garde sterft, maar geeft zich niet over!" roept Generaal Pierre Cambronne van de Oude Garde soldaten van Napoleon. De kanonkogels vliegen hem om de oren en de paarden zakken weg in de blubberige velden. De Jonge Garde is al bijna geheel weggevaagd door het Pruisische leger. Napoleon keert terug naar Parijs en liet het Franse leger in chaos achter.

Ontsnapt van Elba

Niet lang na Napoleons vlucht, werd zijn leger definitief verslagen door de geallieerde strijdmacht, bestaande uit Pruisen, Nederland en Groot-Brittannië. Napoleon was een jaar eerder in 1814 naar het eiland Elba verbannen. Hij ontsnapte en trok met een legertje van 800 man richting Parijs. Zijn doel was om zijn keizerrijk snel te herstellen. Waarnemend maarschalk Ney sloot zich bij zijn voormalige werkgever aan. De Franse koning Lodewijk XVIII raakte daarop in paniek en sloeg op de vlucht. Napoleon kon hierdoor op 20 maart 1815 ongehinderd Parijs binnenmarcheren. Eenmaal weer als keizer geïnstalleerd, deed hij een beroep op de veteranen uit zijn eerdere veldtochten, om zijn strijdmacht aan te vullen. Zo had Napoleon binnen een paar maanden een leger van 200.000 man op de been gebracht.

Zevende coalitie

Als reactie hierop sloegen al Napoleons voormalige vijanden de handen ineen. Op 28 maart 1815 tekenden Pruisen, Oostenrijk, Rusland en Groot-Brittannië een verdrag, waarin ieder van hen beloofde 150.000 man in het veld zou brengen, totdat Napoleon verslagen was. Tegen zo’n overmacht kon Napoleon niet op. Zijn enige kans lag erin om de geallieerde legers een voor een te verslaan, voordat ze zich tegen hem konden verenigen. Daarom besloot hij België (toen onderdeel van Nederland) binnen te vallen, waar de Britse en Pruisische strijdmachten gelegerd waren. Hij hoopten hen te kunnen verpletteren voordat de Oostenrijkers en Russen hen te hulp konden schieten.

Slag bij Ligny

Zo kwam het dat Napoleon op 15 juni de Belgische grens overstak. De volgende dag zond hij een klein deel van zijn leger naar Quatre Bras, om de Britse strijdmacht onder leiding van Wellington bezig te houden. Tegelijkertijd viel hij zelf met de hoofdmacht van zijn leger drie Pruisische korpsen (samen 83.000 man sterk) bij Ligny aan. De Pruisische troepen onder leiding van Blücher werden verslagen en op de vlucht gejaagd. Napoleon beval daarop een derde van zijn troepen om de Pruisen verder te achtervolgen. Zelf zou hij twee dagen later het leger van Wellington (bestaande uit Britten, Duitsers en Nederlanders) aanvallen.      

Treffen bij Waterloo

De legers van de geallieerden en Napoleon troffen elkaar in de buurt van de Belgische plaats Waterloo, op 18 juni 1815. Het was een spannende strijd, af en toe leek het erop alsof de Fransen aan de winnende hand waren. Maar net toen Napoleon dreigde door de linies van Wellington heen te breken, dook er plotseling een Pruisische strijdmacht van 50.000 man op. Blücher was erin geslaagd zijn achtervolgers van zich af te schudden en kwam na een mars van 11 uur juist op tijd om het tij te keren. De geallieerden brachten het Franse leger uiteindelijk zulke grote verliezen toe, dat overgave onvermijdelijk was. De Oude Garde, de gehardste soldaten van Napoleon, hield de strijd het langst vol. Zij dekten de aftocht van Napoleon die hals over kop naar Parijs vertrok. Hij vreesde dat daar een opstand zou ontstaan.

Wellington en Blücher

Definitief Verslagen

In de hoofdstad werd Napoleon echter niet meer als keizer erkend. Aan zijn bewind was na zestien jaar definitief een einde gekomen. Napoleon vroeg politiek asiel aan bij de Engelsen. Maar die namen hem gevangen en voerden hem af naar het eiland Sint-Helena in de Atlantische Oceaan. Daar stierf hij in 1821. In Nederland werd tot 1940 de nationale feestdag ‘Waterloodag’ gevierd, als herdenking aan de Europese bevrijding van Napoleon.

Bronnen:

Afbeeldingen:

Afbeelding:

Wikipedia.org: Slag bij Waterloo

 

Meer weten

Neem nu een abonnement en krijg schitterende cadeau's!

De Barbaren geeft een schitterend overzicht van de voorouders van de hedendaagse Europeanen.